Jest coś okrutnego w słowach: „Jesteś taka silna.” Ludzie mówią to z podziwem. Z ulgą. Czasem z zachwytem. A ja za każdym razem czuję, jakby ktoś przypinał mi medal do piersi w chwili, kiedy ja właśnie zsuwam się po ścianie. Bo ja nie czuję się silna. Ja czuję się jak
Pierwszą rzeczą, jaką zrozumiałam, było to, że dziecko widzi więcej niż myślimy. Można mówić półsłówkami. Można udawać spokój. Można „chronić”. Ale siedmiolatek i tak czyta twarz. Ton głosu. Ciszę w domu. Nie da się ukryć choroby rodzica. Można jedynie zdecydować, w jaki sposób o niej opowiemy. Nie mówiłam wszystkiego. Mówiłam
Najbardziej zaskakujące nie było to, że system jest przeciążony. Najbardziej zaskakujące było to, że system nie myśli w całości. System leczy etapami. Oddział neurochirurgii patrzy na operację. Oddział neurologii patrzy na funkcje. Rehabilitacja patrzy na ruch. Interna patrzy na parametry. Każdy fragment jest poprawny. Problem w tym, że nikt nie
Są dni, w których muszę zapłacić rachunki, a godzinę później rozmawiać z lekarzem o mózgu. Są dni, w których stoję w kolejce po chleb i sprawdzam saturację przez telefon. Są dni, w których ktoś pyta: „Co u Was?” I nie wiem, od czego zacząć. Bo co to znaczy „u nas”
Pierwszą rzeczą, jaką chcę powiedzieć, jest to, że po pęknięciu wszystko dzieje się obok życia. Świat dalej funkcjonuje. Sklepy są otwarte. Dzieci idą do szkoły. Ktoś robi zakupy, ktoś planuje wakacje. A Ty siedzisz przy łóżku szpitalnym i uczysz się nowych słów. Embolizacja. Wodogłowie. Nadciśnienie śródczaszkowe. Nie planowałaś tego. Nie