Ten moment, kiedy świat się nie zatrzymuje..
Pierwszą rzeczą, jaką chcę powiedzieć, jest to, że po pęknięciu wszystko dzieje się obok życia.
Świat dalej funkcjonuje.
Sklepy są otwarte.
Dzieci idą do szkoły.
Ktoś robi zakupy, ktoś planuje wakacje.
A Ty siedzisz przy łóżku szpitalnym i uczysz się nowych słów.
Embolizacja.
Wodogłowie.
Nadciśnienie śródczaszkowe.
Nie planowałaś tego.
Nie byłaś gotowa.
Nie wiedziałaś, że można tak bardzo chcieć jednej rzeczy: żeby ktoś po prostu oddychał spokojnie.
Ten blog nie będzie poradnikiem doskonałości.
Nie będzie też miejscem, gdzie wszystko kończy się dobrze po trzech akapitach.
To będzie zapis drogi przez czas, w którym nic nie jest oczywiste.
Piszę, bo potrzebuję sensu.
Piszę, bo chcę pamiętać.
Piszę, bo wiem, że gdzieś obok ktoś siedzi przy innym łóżku i też czuje się jakby świat przesunął się o kilka centymetrów w bok.
Jeśli tu jesteś, to znaczy, że coś w Twoim życiu też pękło.
Nie wiem co.
Ale wiem, że to zmienia wszystko.
Nie obiecuję nadziei.
Obiecuję prawdę..
